Gazy medyczne i przemysłowe

 

prese_gas_medicali_1.jpg

Gazy medyczne stosowane do celów leczniczych w placówkach służby zdrowia zaliczane są do grupy leków, dlatego instalacjom, do ich przesyłania stawia się szczególne wymagania określone w normach i przepisach europejskich. Spełniają one wymagania normy EN 737-3 i EN 793, jako rury do instalacji gazów medycznych oraz wymagania Dyrektywy WE 97/23/EC – w sprawie urządzeń ciśnieniowych, które obowiązują także w Polsce. Instalacje gazów medycznych służą do dystrybucji tlenu, podtlenku azotu, azotu, helu, dwutlenku węgla oraz ksenonu, powietrza do oddychania, powietrza do napędu narzędzi chirurgicznych, gazów i par znieczulających, próżni. Jedynym materiałem dopuszczonym do wykonywania tego typu instalacji jest miedź

Jeżeli do wykonania rurociągów użyto rur miedzianych o średnicy ≤ 108 mm, to powinny być one zgodne z EN 13348 lub równoważnymi normami krajowymi. Rury miedziane  o średnicy ≥108 mm oraz rury z materiałów innych niż miedź, używane do sprężonych gazów medycznych, powinny spełniać wymagania czystości zawarte w normie EN 13348 lub równoważnych normach krajowych. Wszystkie wymagania stawiane rurom miedzianym, które stosujemy do wykonywania instalacji gazów medycznych i próżni przedstawione zostały w Polskiej Normie EN 13348:2009  „Miedź i stopy miedzi. Rury miedziane okrągłe bez szwu do gazów medycznych lub próżni”. Norma ma zastosowanie do rur miedzianych  okrągłych bez szwu, o średnicy zewnętrznej od 6mm do 133 mm włącznie, na instalacje rurowe przeznaczone do stosowania przy ciśnieniu roboczym do 2 000 kPa oraz na instalacje podciśnieniowe, do dystrybucji następujących gazów medycznych: 

- tlen, tlenek azotu, azot, hel, dwutlenek węgla, ksenon;

- powietrze do oddychania;

- specjalne mieszaniny w/w gazów;

- powietrze do napędów narzędzi chirurgicznych;

- gazy i pary znieczulające;

oraz  próżni.

Skład chemiczny powinien być zgodny z następującymi wymaganiami:

Cu + Ag > 99,9 % ( Cu – miedź, Ag – srebro)

0,015 %  ≤ P ≤ 0,040 %

Ten gatunek miedzi jest oznaczony Cu-DH ( lub CW024A)

Rury mogą być produkowane w trzech stanach materiału: twardym, półtwardym oraz miękkim.
Stany te różnią się własnościami mechanicznymi posiadają następujące oznaczenia: stan miękki (wyżarzony) R-220, stan półtwardy R-250 oraz stan twardy R-290.

Znormalizowane nominalne średnice zewnętrzne i nominalne grubości ścianki podano w tabeli:

Nominalna średnica zewnętrzna [mm]

Nominalna grubość ścianki [mm]

8

0,8;  1,0

10

0,8;  1,0

12

0,8;  1,0

14

1,0

15

0,7;  1,0;  1,2

16

1,0

18

1,0;  1,2

22

0,9;  1,0;  1,2;  1,5

28

0,9;  1,0;  1,2;  1,5

35

1,2;  1,5; 

42

1,2;  1,5;  2,0

54

1,2;  1,5;  2,0

64

1,0

76,1

2,0

88,9

2,0

104

2,0

108

1,5;  2,5

133

3,0

 Zewnętrzna i wewnętrzna powierzchnia rur powinna być czysta i gładka. Wewnętrzna powierzchnia rury powinna być w stanie umożliwiającym uzyskanie pozytywnego wyniku badania pozostałości węgla i nie powinna przekraczać 0,20 mg/dm2.

Oznaczenie wyrobu stanowi znormalizowany wzór umożliwiający szybkie i jednoznaczne jego określenie. Powinno one być na całej długości cechowane w powtarzalnych odstępach nie większych niż 600 mm. Oznaczenie powinno zawierać: nr normy (EN 13348), wymiar (nominalna średnica zewnętrzna x grubość ścianki), identyfikacji stanu twardości, znaku identyfikacyjnego wytwórcy oraz datę produkcji.  W przypadku wyrobów wykonanych zgodnie z norma PN-EN 13348 oznaczenie wyrobu powinno zawierać:

- nazwę (fabryczna nazwa rury ),

- numer normy europejskiej (EN 13348),

- oznaczenie stanu materiału,

- nominalne wymiary przekroju poprzecznego: średnica zewnętrzna  x grubość ścianki.

Oznaczenie rury do gazów medycznych: 

 

 

Attachments: 

Share >